Ruzie in de tent

3 augustus 2003 - Spikey is er nu zo'n anderhalve maand en we moeten helaas constateren dat het er voorlopig niet op lijkt dat Attila Spike wil accepteren. Na een aanvankelijke duidelijke verbetering in de situatie zijn er een paar heftige incidenten gebeurd die ons behoorlijk hebben doen schrikken.

Ten eerste zijn ze elkaar een keer in de haren gevlogen toen we in de keuken waren en Mascha in haar (naïeve) enthousiasme dacht dat de rangordegevechten nu gesetteld waren en een koekje wilde geven. FOUT, FOUT! Gevolg: Attila valt Spike aan. Die kan in de kleine ruimte niet weglopen zoals hij in de tuin zou doen en vecht noodgedwongen terug.

Tweede fout: Mascha probeert ze bij de halsbanden uit elkaar te trekken om het gevecht te stoppen. Gevolg: flinke beet in been en hand, Edmond die te hulp snelt ook een beet in zijn hand, dus naar de eerste hulp, hechtingen, etc. Ook de honden zijn gewond op hun snuiten.

Dergelijke incidenten zijn daarna na nog een paar keer voorgekomen, nu gelukkig met minder gevolgen voor ons, maar wel voor de beide kemphanen. Spike raakt nog eens aan wenkbrauw en poot gewond en ontwikkelt natuurlijk de nodige angst voor Attila. We besluiten dat het zo niet langer kan, temeer daar Belukha op het punt staat loops te worden, waardoor een extra ruzieprikkel zal ontstaan.

We zetten de honden steeds apart en nemen contact op met Monique de Roeck, de hondentrainster waar we met Attila bij zijn geweest. Zij is zeer ervaren in het beoordelen en verbeteren van hondengedrag en wordt bijvoorbeeld vaak gevraagd door autoriteiten om haar deskundige mening over honden die betrokken zijn bij zware bijtincindenten. Ook leidt ze blindengeleidenhonden op.

Helaas gaat Monique juist een paar weken op vakantie. En met Belukha's loopsheid is er toch geen normale situatie om te proberen te relatie tussen de honden via training te verbeteren. We gaan de laatste week van augustus eerst zelf op vakantie. Dat verloopt prima. De honden zijn steeds gescheiden, maar we laten ze wel gezamenlijk uit (Edmond de ene, Mascha de andere). Er wordt steeds minder gegromd.

Maar ja, dit is buiten het territorium van de tuin. Ook weer thuis is dat zo: buiten de tuin zijn ze rustig en niet eens erg in elkaar geïnteresseerd en daarbinnen letten ze steeds op elkaar en gromt Attila als Spike iets doet dat hem niet bevalt. Spike gromt wel eens terug; een uiting van angst-agressie waarschijnlijk.

Monique zal (helaas pas) in de week van 15 september weer aan het werk gaan. Dan gaan we actief proberen verbetering in de situatie te brengen. Mocht het allemaal niet lukken, dan moeten we dat accepteren en mag Spike in ieder geval blijven. Die verantwoording hebben we nu eenmaal op ons genomen en hij vindt het verder duidelijk heerlijk hier. We moeten ze dan thuis wel apart houden, maar hopen erg dat ze tenminste voor de kar of slee samen kunnen lopen. Gezien hun gedrag buiten de tuin zou dat wel eens kunnen lukken.

Voorlopige conclusie: na de geslaagde adoptie van Skachonka hebben we ditmaal misschien te hoge verwachtingen gehad en de rivaliteit tussen 2 volwassen reuen onderschat. Zie de andere kant van die aaibare Malamute! Wordt vervolgd...