Afscheid van Chilaili

9 januari 2005 - We hebben besloten afstand te doen van Chilaili en voor haar, puur in haar eigen belang, een goed nieuw thuis te zoeken. Die nieuwe fantastische baasjes hebben wij voor haar gevonden in Middelburg, Nederland.

Het afscheid valt ons heel zwaar, maar wij hebben willen handelen in haar belang. De belangrijkste reden om ertoe te besluiten Chilaili een ander leven te gunnen zit 'm in het feit dat ons met klem is geadviseerd haar niet meer voor een kar of slee te laten lopen omwille van het risico op kreupelheid door de aangeboren OCD (zware artrose, in haar geval aan de ellebogen).

Wij kunnen het niet over ons hart verkrijgen haar iedere keer achter te moeten laten als we een tocht gaan maken. Dat probleem speelt nu al (ze huilt dan heel zielig) en wordt alleen maar erger aangezien wij willen gaan toewerken naar de mid-distance wedstrijden. Ze is echt heel verdrietig dat ze niet mee kan.

Ten tweede is Chilaili van het begin af aan een beetje een watje geweest (in de zin van: veel te lief), waardoor ze altijd al een beetje de pispaal van de roedel was. Dat is spijtig om aan te zien, maar als mens kun je daar niet veel aan veranderen. Dat wordt nu alleen maar erger, aangezien ze geen deel meer uitmaakt van het team.

Natuurlijk geven we haar dan ter compensatie heel veel aandacht, wat ze vervolgens via de anderen moet bekopen. Die zijn jaloers en straffen haar af. Met als gevolg dat ze steeds meer in een hoekje zit en niet meer naar ons toe durft te komen, behalve als we alleen met haar zijn.

Deze neerwaartse spiraal en het feit dat het nog een jong hondje is dat een heel leven voor zich heeft, heeft geleid tot het voor ons heel moeilijke besluit om afstand van haar te doen. Echt moeilijk, want wij gaan met hart en ziel voor onze honden en schaffen ze niet aan om ze weer weg te moeten doen.

Wel hebben we daarbij bedacht dat het beter voor haar zou zijn als ze bij mensen terecht zou komen die veel aandacht voor haar, maar niet meer honden zouden hebben. We weten dat er best een aantal mensen in de Malamute Club haar hadden willen hebben, maar daarmee zou het roedelprobleem (haar extreme onderdanigheid en hoe de anderen daarop reageren) niet zijn opgelost. Bovendien is het gewoon een geweldig lief mensenhondje. Ze is mooi, luistert fantastisch, loopt los en is geweldig met kinderen. Niet voor niets is ze het hondje waarop jong en oud afstapt als ze aan de stake-out ligt.

Gelukkig hebben we de ideale baasjes voor haar gevonden: 'Kies' (Wim) en Mirjam, een echtpaar zonder kinderen en met werk aan huis. Ze zochten eigenlijk een combinatie van een knuffelbeer en een hond waarmee ze sportief bezig kunnen zijn (wandelen, fietsen). Ze krijgt dus werkelijk alle aandacht en haar broodnodige beweging. Ze mag immers wel rennen (zeker juist!), maar absoluut niet trekken.

Bijkomend geweldig voordeel is dat Kies en Mirjam slechts 5 kilometer van het strand wonen, waar ze een paar keer in de week naartoe gaan. Ze gaat dus de tijd van haar leven krijgen. Oeps... ze hebben wel een kat! :-)

We hebben haar gisteren weggebracht en we waren verdrietig, maar wisten tegelijkertijd dat we hier goed aan hadden gedaan. We zijn met zijn allen gaan wandelen in de storm op het strand en je zag Chilaili genieten! Rennend de schuimvlokken achterna en de branding door. En... zoveel vrijer dan bij ons thuis. Ze kwam steeds even een knuffeltje halen en dat durfde ze vanwege de anderen thuis niet meer. We hebben direct 's middags foto's van haar gekregen via de e-mail en met de kat schijnt het goed te gaan, zolang-ie maar niet gaat rennen, haha. Kies en Mirjam zijn zelfs al een website over Chilaili begonnen!

We houden absoluut contact met haar nieuw baasjes en mocht het onverhoopt toch niet gaan, dan hebben we in een contract laten opnemen dat ze bij ons terugkomt. We willen haar niet uit het oog verliezen en blijven ons verantwoordelijk voelen.