Dag lieve, lieve Schonki

15 april 2003 - Gisteren hebben wij heel plotseling afscheid moeten nemen van onze dappere, mooie, lieve Skachonka. Nog maar net 4 jaar oud....

De avond ervoor hadden we nog met de honden gefietst en rende ze voorop. We zeiden juist tegen elkaar dat ze steeds beter liep de laatste tijd. Toen ik ze uurtje later in het nachthok wilde doen, stond ze moeilijk op en piepte plotseling heel erg, wat ze nooit deed. We hebben het die nacht aangekeken, misschien had ze een poot pijn gedaan? Maar gisterochtend wilde ze helemaal niet meer opstaan. Ze had duidelijk vreselijke pijn als we haar buik aanraakten. Voorzichtig in de auto en naar de dierenarts, waar ze ook weer midden in de gang op de grond ging liggen. Dan weet je al wel dat het helemaal mis is.

Op de foto's was niets te zien door vochtophoping, dus heeft onze dierenarts direct een kijkoperatie gedaan. Diagnose: een gezwel zo groot als 2 tennisballen op haar nier dat was opengebarsten. Het vocht dat we op de foto zagen was bloed.

De dierenarts stelde ons voor de keuze: de andere nier was nog goed, maar het longweefsel dat hij had bekeken zag er al erg onrustig uit. Bovendien bloedde ze zo erg dat een eventuele operatie om de aangetaste nier te verwijderen pas na een week toedienen van bloedstollende middelen zou kunnen plaatsvinden, anders ging ze zeker dood op de operatietafel. En wat zou het opleveren? Een paar maanden tot een jaar hooguit. Ach.... eigenlijk was er geen keuze.

We hebben haar dus laten inslapen (stom woord; ze gaat gewoon dood). Wij vreselijk verdrietig, kinderen ontroostbaar, andere honden helemaal van slag. Zo onbegrijpelijk om een hond die voor het oog kerngezond is binnen een paar uur te verliezen. En ze was juist zo happy sinds we haar vorig jaar hadden geadopteerd...

Het is in ieder geval een fijn idee te weten dat ze (behalve de laatste dag) helemaal niet heeft geleden en 'is gestorven in het harnas' zoals je dat noemt: stoeiend, rennend en wachtend op een lekker koekie van het baasje.