15 oktober 2006 - Ahum, hierbij een plechtige belofte: in het zojuist aangevangen mushing seizoen zullen we dan eindelijk weer regelmatig dit dagboek updaten! Waar we de tijd daarvoor vandaan gaan halen - geen idee :-), maar beloofd is bij deze beloofd.

Een ultrakorte update: met ons beiden alles prima. Ook de jonkies doen het goed. Sharon is inmiddels een mooie, eigenwijze en hardwerkende brugklasser, die beslist dierenarts wil worden. Sven is een grote vent aan het worden die alweer richting de 10 gaat en zich een stoere doghandler toont. En kleine vrolijke Luna groeit met haar 10 maanden als kool, trekt zich aan alles op en is gek op buitenlucht en de hondjes.

In mei zijn we verblijd met de komst van Macho, Sjakk, Thelma en Aslak, die na een aanzienlijke gewenningsperiode in de zomer (vooral Macho en Thelma waren schuw in het begin) helemaal hun plek bij ons lijken te hebben gevonden. Heerlijk zoals ze nu aan komen vliegen voor een knuffel en om ze samen te zien ravotten en keihard rondracen. We hebben ze inmiddels een paar keer ingespannen voor een kort rondje en dat ging ronduit heel goed.

Met de Malamutejes ook alles prima: Belukha en Dynamite (moeder en dochter) zijn nog steeds onafscheidelijk, Engine en Snow zijn uitgegroeid tot mooie, heel lieve en atletische hondjes. Duchess is een prachthondje en dol op 'stiefmoeder' Cayuna, die op haar beurt streng maar rechtvaardig optreedt bij mogelijke conflicten tussen dochter Engine en stiefdochter Duchess en verder altijd op twee poten lijkt te lopen als wij eraan komen; klaar voor een nieuw knuffeloffensief. Spikey blijft een onveranderd lieve hyperman en last-but-not-least Attila; hij is nog altijd onze knuffelbeer met wie wij een soort haat/liefde verhouding hebben ontwikkeld, ronduit gewéldig als hij is met mensen (vooral kinderen), maar afschuwelijk zo agressief als hij zich nog steeds tegen Spikey opstelt. Dat komt nooit goed helaas. Ook met de Malamutes hebben we al een paar maal getraind (voor de rust in het team zónder Attila), waarbij ze echt goed werkten.

Afgelopen weekeinde vond dan het Pampa Trainingskamp plaats, op een militair oefenterrein (heidegebied) te Helchteren, België. De opkomst was ronduit boven verwachting te noemen; circa 70 teams uit België, Nederland en Duitsland waren ingeschreven. Dat grote aantal zal te maken hebben gehad met de late start van het seizoen (het was steeds nog te warm om te trainen), het voorspelde goede weer voor het weekeinde (frisse ochtend, gevolgd door droog weer en op zondag zelfs uitbundige zon), maar zeker ook met het feit dat twee zeer ervaren internationale mushers bereid waren gevonden middels lezingen iets van hun kennis over te brengen op de spinters enerzijds en de afstandslopers anderzijds.

's Middags was de beurt aan Sven Plesner van de Deens/Zweedse Petruschka sprint kennel. Hij had veel nuttige tips over o.a. trainingsopbouw, voeding, en discipline & routine ('kennel management', zoals hij het noemde). Sven sprak voor een geïnteresseerde volle zaal, maar voor onszelf was echter de lezing die gepland stond voor de avond het klapstuk: Ronny en Nicole hadden Robert Sørlie bereid gevonden over te komen uit Noorwegen om zijn geweldige verhaal te vertellen over het deelnemen aan én als enige Europeaan het TWEEmaal winnen van de Iditarod. Dit is de langste sledehondenrace ter wereld, die loopt van Anchorage naar Nome over een afstand van meer dan 1850 kilometer in Alaska. Mascha had de affiche gemaakt en ook die had zeker bijgedragen aan het warm maken van de 'Nedermushers' om te komen en de lezingen bij te wonen.

De trainingsomstandigheden waren zaterdag redelijk (nog wel wat warm) en zondagmorgen vroeg prima (stralende zonsopgang, maar heel fris). We hebben tweemaal met de Malamutes gelopen en ook de Alaskan Huskies hebben tweemaal getraind: Macho en Sjakk als wheeldogs in het tweede team van Ronny en Nicole - met Edmond als musher - en Aslak en Thelma eveneens als wheeldoggies in het eerste team van Ronny. Dat is beter voor hen, want inspannen samen met de Malamutes (wat we ook al wel hebben gedaan, want Cayuna en Spikey zijn meer ervaren leiders) is op den duur verre van ideaal; dat gaat veel te langzaam voor de AH's.

Verder was het natuurlijk ook gezellig om na redelijk lange tijd weer bij te praten met iedereen, nieuwe hondjes te bekijken en knuffelen, een pint of twee te drinken, etc. En op zaterdag kwamen met Kies en Mirjam nog langs met Chilaili, geweldig! Al met al een zeer geslaagd weekeinde!