Bij Monique

21 september 2003 - Vandaag zijn we met alle vier de honden naar Monique de Roeck toegegaan om het probleem van Attila en Spike te laten beoordelen. Eerst mochten Spikey, Belukha en Chilaili het veld op om de boel wat te verkennen, te rennen en te spelen. Ondertussen maakte Monique een lange lijn vast aan het hek voor Attila, waardoor hij veel bewegingsruimte zou hebben, maar wel gecontroleerd kon worden. Aan de andere drie werd een lange lijn los aan de halsbanden vastgemaakt, om ze bij een dreigend conflict gemakkelijker te kunnen controleren.

Toen mocht Attila dus ook het veld op en werd vastgemaakt. Het was trouwens heel grappig om te zien dat hij Monique nog kende en enthousiast tegen haar opsprong. De honden werden eerst schijnbaar met rust gelaten en geobserveerd (het geheel werd overigens ook vastgelegd op video). Spike kwam wel in de buurt van Attila, maar gaf steeds duidelijk aan zijn gezag te accepteren door dichtbij hem z'n staart omlaag te halen en zijn kop wat weg te draaien. Ook bleef Spike uit veiligheid steeds een meter of twee bij Attila vandaan.

Attila hield Spike wel in de gaten in het begin, maar toonde verder niet echt interesse en was zeker geen moment agressief. Vervolgens probeerde Monique de situatie op allerlei manieren uit, bijvoorbeeld door expres Spikey te aaien als Attila in de buurt was. Ook dat maakte niet veel indruk op Attila. Inmiddels had hij de paarden (her-)ontdekt naast het hondenveldje en had het erg druk met hard blaffen tegen een verder stoïcijns terugstarend paard ;-)

Conclusie: uiteraard is de situatie niet geheel representatief, want de honden zijn niet in hun eigen domein, maar Monique is van mening dat Attila (uiteraard) de roedelleider is, maar dat Spike dat leiderschap zeker aanvaardt (= positief!). De gevechten van enkele weken terug zijn vrijwel zeker ingegeven door de op handen zijnde loopsheid van Belukha. Nu komt het er op aan de rangorde nog meer te benadrukken dan we al heel bewust deden. Eén optie, die Monique sterk aanraadt, is Spikey te laten castreren, zodat hij nog meer naar omlaag wordt gehaald qua plaatsing, voor Attila geen reu meer is en dus geen bedreiging vormt waar het om het 'bezit' van de teven gaat. Als we die adviezen opvolgens is volgens Monique de kans zeer groot dat de reuen vreedzaam met elkaar kunnen verder leven en dus ook samen kunnen functioneren in een team...

Tja, dat betekent wel dat we met Spikey geen nestje met Belukha meer zouden kunnen doen in de (niet zo verre) toekomst, iets wat toch wel een beetje door ons achterhoofd speelde. Aan de andere kant: een rustige, gebalanceerde roedel is ons zeer veel waard. Maar een castratie is natuurlijk toch niet zomaar iets. Het verandert immers iets in de hormoonhuishouding en dus in het koppie van een hond. Van meerdere mushers hebben we gehoord dat honden niet alleen rustiger werden, maar ook minder gemotiveerd waren om te lopen. Aan de andere kant kan iets rustiger voor overactieve Spike natuurlijk ook weer geen kwaad.

Over die castratie willen we dus nog even nadenken. De overige adviezen gaan we alvast toepassen. Blijft over het probleem dat de honden bij ons gewoonweg niet zoveel ruimte hebben en dus minder gemakkelijk kunnen weglopen bij een dreigend conflict... Hoe we dat moeten oplossen?!